Om gisteren de route af te breken en een hytte te nemen was de op een na beste beslissing van deze week (de beste beslissing was om naar Noorwegen te gaan, al heb ik daar gisteren en vanmiddag ook nog even over getwijfeld).
Na een ontbijtje met de voorradig etenswaar, en enkele heerlijke kopjes koffie vertrok ik al voor achten uit mijn hytte. Nu was het droog en de lucht opgeklaard en kon ik voor het eerst aanschouwen in wat voor fenomenale omgeving ik terecht was gekomen. Ik had de neiging om na elke bocht te stoppen en had alleen al het eerste uur honderden foto’s kunnen maken. Over een hoogvlakte/ bergpas waar het zou koud was dat ik nog een extra laagje moest toevoegen, vlotte het prima en uiteindelijk had ik al ruim voor 10 uur de route van gisteren erop zitten. Die drang om dat in te halen en mijn schema overeind te houden zit er toch te sterk ingebakken om al na één dag te laten varen.
De route van vandaag was een aaneenschakeling van hoogtepunten/bucket-list bestemmingen; Strynsfjellvegen (een oude militaire pas,onverhard), de Geiranger Fjord en de Trolstigen. Helaas heb ik deze eerste, die nog steeds gesloten was, slechts een klein stukje kunnen rijden. Bij de slagboom moest ik noodgedwongen omkeren.
De Geiranger Fjord is met name door de wegen eromheen adembenemd, van boven zie je pas hoever de zee het land binnendringt.
De Trolstigen was enorm toeristisch, en voor wie wel eens een Alpen- of Dolomietenpas heeft gereden niet echt uitdagend. Gelukkig maakt de enorme waterval veel goed.
Daarna was het lunchtijd en geheel naar Noorse gewoonte nam ik mijn eerst ” Landgang”. Stel het voor als een kruising tussen een hotdog en een durum. Niet verkeerd, maar hier hoef je me ’s nachts niet voor wakker te maken.
Na dit “hoogstandje” liet ik de bekende plekken achter me en kwam in een veel rustiger gebied terecht, waar ik onder een stralend zonnetje kilometers lang langs de fjord reed. Bij een korte pauze checkte ik mijn beoogde camping, naar de aanwezigheid van een Hytte. Ik had namelijk bemerkt dat het nog best fris is ’s nachts, dus het tentje blijft keurig in het koffer tot het kwik stijgt. Dit dwong mij een switch te maken naar een andere camping (met Hytte!) en niet veel later arriveerde ik aldaar.
Echter stond de klok pas op half vier en dat vond ik toch wel erg vroeg. Ik voelde me goed, was trots op de 1,5 route van vandaag en het leek daarom een goed idee alvast aan de route van morgen te beginnen. Jaja, het strebertje! Zo gezegd zo gedaan.
Alsof het zo zijn moest begon echter het weer om te slaan en langzaam maar zeker verschenen donkere wolken aan de hemel. Tijd om een nieuwe camping te zoeken dus. Helaas was Google opeens niet mijn beste vriend en bleef hij volharden in het mij terug sturen naar plekken waar ik al geruime tijd langs was.
De eerste druppels begonnen te vallen en door mijn hoofd gingen alle mogelijke opties; omkeren? wild kamperen? hotel zoeken? Gelukkig kwam net op tijd een geschikte camping in beeld (op de telefoon bedoel ik dan) maar met een rit van een goed half uur stond ik op een camping. Met Hytte! Niet zo luxe als gisteren (douchen en toilet zijn in het sanitairgebouw), maar verder prima plekje.
Na een warme douche bereidde ik het diner dat bestond uit een noodlesoep vooraf, gevolgd door Makreel en Tomaat op Toast, en afgesloten met een lekkere ouzo.
Het verslag is klaar, de oogjes vallen langzaam dicht. Morgen weer een dag genieten in en van dit waanzinnig mooie land.
