Goed geslapen en wederom ’n uitstekend ontbijt. Ik word wat dat betreft verwend hier in Frankrijk.
Een blik op de buienradar verklapt dat de buien van vanochtend precies daar zijn waar ik ze graag wilde hebben: ten zuiden van me.
Voor vanochtend ziet ’t er verder goed uit, dus besluit ik om vanuit hier eerst nog ’n stukje secundair richting Parijs te rijden, over Etampes, langs uitgestrekte velden en weides. Lekker relaxed, ik heb tenslotte vakantie, en dat werd gewaardeerd door een Franse gendarme die (goedkeurend?) z’n hand opstak bij een verkeerscontrole. Vanaf Orly dan, na nog een voorlaatste tankstop de snelweg op en naar huis. Mocht ’t druk zijn bij Parijs, kon ik nog altijd een alternatieve route nemen, ’t helpt dat ik hier vrij goed bekend ben (qua plaatsen en afkortmogelijkheden).
Rondweg Parijs was redelijk druk, maar over t algemeen goed te doen. Blijkbaar is dan iedereen blij dat ze t overleefd hebben, want bij ’t eerste tankstation ná Parijs, stond file om eraf te kunnen voor een koffie en/of een peuk. Ikzelf ben nog een half uur doorgereden en heb daar wat sandwiches en gekoeld drinken gekocht die ik dan op de eerste de beste Aire (weg van die knettergekke drukte, ook bij dit tankstation….) op m’n gemakkie op een bankje naar binnen heb gewerkt.
‘T begint langzaam op 2 uur aan te gaan. ‘T weer is en blijft zo te zien goed. Nog 330km, ik gok rond 5 uur thuis te zijn. Van die laatste 3 uur valt weinig te melden. Vooral in België rustig aan keurig 120 want je rijdt van de ene trajectcontrole naar de andere. Na nog een laatste splash and dash bij La Louviere naar huis. ‘T was rustig op de weg, niks over te melden. Om kwart voor 5 reed ik NL binnen en nog geen half uur later zette ik m’n Honda op m’n oprit neer. De tripteller gaf 4.059 km aan 😀
‘T einde van een bijzonder avontuur. Jaren van voorbereiding en (route-)planning waren tot een goed einde gebracht. Al ging ’t op de voorlaatste rotonde nog bijna mis, toen de auto voor me rechtsaf sloeg (1/4e) en met ’n forse stuurcorrectie tóch nog één afslag verder wilde pakken (2/4e). En dat dan precies op ’t moment dat ik de afslaande auto links voorbij wilde rijden. Idioot!
Mooie nieuwe motorgebieden ontdekt, nieuwe vriendschappen gesloten, vele – meestal leuke – ontmoetingen gehad. Goed gegeten/gedronken. Lékker gereden, vooral in de binnenlanden van Asturië, Calabrië maar ook in Baskenland en ’n stukje Navarro. De heen- en terugreis waren lang en heet maar niet onoverkomelijk om ’t op deze wijze te doen. Verstand op nul, blik op oneindig, cruise control aan en (los)plaatsen afstrepen. En dan schiet dat toch wel lekker op. ‘T intermezzo in/door Parijs op de heenweg was ook wel bijzonder. ‘T alleen reizen was niet bezwaarlijk, alle vrijheid om te doen en laten wat je wil, en ’s avonds alle tijd om weer een nieuw verslag te schrijven 😀. Wat zéker niet wil zeggen dat ’t soloreizen (vanaf nu) de voorkeur gaat krijgen, maar voor een keertje tussendoor: no problem. Ik kijk er met veel plezier en een goed gevoel op terug, en wat de Eclips betreft: volgend jaar ga ik deze bijzondere ervaring nóg een keer proberen te beleven in zuid-Spanje (maar dan fly and drive 😉 )
Met een aantal vrienden sloot ik de reis af bij de Griek. Ook dit blog sluit ik nu af en bedank iedereen voor de leuke reacties. Tót een volgende reisblog 🙂
