Vandaag 2 verslagen, deze gaat over gisteren
Toen ik dit schreef was ’t al 2 uur, maar wilde de indrukken van de dag toch meteen opschrijven. Ik schreef dit vanaf m’n hotelkamer met ’n speciaalbiertje, waarvan ik zelf vond dat ik die wel had verdiend. Heb deze laatste maar mee naar de kamer genomen, omdat ik dreigde de laatste gast te worden en ik gunde de vrouw en heer des huizes dat ze konden sluiten. (D’r zullen nu vást horecamensen in Echt denken ”en waarom gun je mij dat dan niet?!? 😀 )
Maar goed, de dag van gisteren draaide maar om één ding en dat duurde precies maar 1 minuut 49. Maar de hele beleving eromheen duurde uren, dagen, zo niet járen, en dat maakt de hele gebeurtenis ínclusief de reis er naartoe, tot een uniek avontuur en een bijzondere ervaring. Maar laat ik me voor nu beperken tot de dag van vandaag (nou ja, gisteren )
Vanochtend een laat ontbijt, bij de overburen. Ik dacht bij tostidas aan een tosti of zo, mah da was nie. Nou ja, een soort stokbrood met tomatenpuree en schijfjes jamon (ham). Ach, ’t vult zal ik maar zeggen. Nog effe door ’t (kleine) dorp gewandeld en daarna: siësta 🙂
Wekker op half 2, want ik wilde met de bus van 3 uur naar Coto Bello. Tevoren nog water en snacks voor onderweg ingeslagen, en na nog een laatste meet and greet met m’n vrienden van gisteren zat ik om 20 voor 3 al op de bus te wachten.
Blijkbaar heb ik een uitstraling van ”die man weet dat vást wel”. Ik heb iig meermaals moeten uitleggen – in m’n beste spaans… – dat ik ook niet wist of hier de bus naar de Eclips zou vertrekken. Maaaaar: we zaten goed 🙂
Na ruim 3 kwartier rijden, waarvan de laatste 10km een smalle bergweg naar boven, arriveerden we op ’t ”evenemententerrein”. Er was plaats voor 4000 mensen. Er waren foodtrucks en dranktentjes (lees: bier/water…) en iedereen probeerde zo veel mogelijk schaduw op te zoeken, waardoor de liveband voor een leeg veld speelde…
Rond 5 uur begonnen de mensen zich langzaam te verdelen over de berg, rekening houdend met de baan vd zon en waar om half 8 ongeveer de zon zou staan. Op zich ging dat allemaal wel vrij snel.
Ik had een mooi plekkie uitgezocht en daar m’n Insta360 op een statief gemonteerd met als doel de overtrekkende schaduw vast te kunnen leggen. De lucht was helder, maar in de verte (noordwaarts) was er toch wat stratus-bewolking zichtbaar. Nóg geen reden voor paniek…
Even na half 7 begon de maan langzaam een steeds grotere hap uit ’t zonoppervlak te nemen. Met ’n eclipsbrilletje voor m’n telefoon-cameralens was dat vrij goed te fotograferen. Eenmaal richting de 90% werd de zonnekracht duidelijk minder en koelde ’t ook ineens af. En de stratus-bewolking die in ’t begin nog ver weg was, kwam met rasse schreden dichterbij. De eclips was perfect zichtbaar, maar de kracht vd de corona werd door de plotseling opkomende nevel/mist toch enigszins vertroebeld. Panieeeek (maar niet heus ). Ná die zowat 2 minuten was de zon zelfs zonder eclipsbril te zien (of niet…).
En nu begon de reis terug. Wát ’n avontuur, in negatieve zin….
Je moet als organisatie 4.000 man met bussen van een berg naar beneden halen en verdelen over de woonplaatsen in ’t dal. Ik zal jullie de details besparen, maar ik heb meer dan 3 uur in de rij gestaan, waarvan een uur vooraan. En in dat uur dat ik vooraan stond, heb ik zeker 7-8 bussen moeten laten wegrijden, omdat ze niet naar Felechosa gingen. Hopeloos gewoon, veel boze mensen, maar niks aan te doen.
Uiteindelijk, ergens rond half 1 of zo, een bus naar Felechosa, die ook nog werd volgepropt met mensen die naar Cabañaquinta moesten (ja die stonden ook al anderhalf uur te wachten…). Om dan in zeer dichte mist, na middernacht met een té overvolle bus, over die smalle bergweg weer naar beneden te rijden. Met tegemoetkomend verkeer….
’t was half 2 of zo toen ik de bar van Del Torres binnen liep. Helaas waren m’n vrienden van gisteren al naar bed. Van Gemma (oid), de eigenaresse en overigens een héle leuke dame, begrepen dat de Eclips in ’t dorp ook perfect zichtbaar was en dat zij geen last van mist hebben gehad. Na 2 canions en een 3e voor op de kamer (zie inleiding 😉 ), hebben we elkaar een goede nacht gewenst. Morgen om 11 uur brunch in ’t hotel, check out om 12. ‘T was inmiddels 3 uur, m’n biertje was op en ik ben gaan slapen (en post dit vandaag pas )
PS: de coronafoto die ik als hoofdafbeelding heb gebruikt, is van Kieran, één van m’n nieuwe vrienden in Spanje. De foto vd corona in dit bericht is van mezelf, en dan snap je precies wat ik bedoelde met ”enigszins vertroebeld”. Kieran and Sabino, if you’re reading this: thank you so much!!
PS2: ik ga hierna aan ’t verslag van vandaag beginnen. Of die vandaag nog online komt, of morgen: No sé
