Goedemorgen.
Er resteert nog een verslag van gisteren, maandag. En dan bij ik weer bij 😀.
Na een goede nachtrust en een mwa ontbijt volgde een vochtige start.
Enerzijds omdat ’t zwaar bewolkt was met soms wat gemiezer. Anderzijds omdat de natte kleren van gisteren, afgelopen nacht niet zijn opgedroogd. Integendeel zelfs…
‘T mag de pret niet drukken, en na een hartelijk ”tot ziens” vertrok ik richting de Spaanse grens. Eerst nog effe tanken (stond al in ’t rood). Maar ja, aan welke kant vd grens doe je dat? Ik koos voor de eerste pomp die ik tegen kwam, en dat was (nog) in Frankrijk. Verkeerde gok, bleek 5 minuten later 😀
Eenmaal in Spanje moest ik eerst door druk grensverkeer (ondanks de kleine grensovergang). Doel was een col die bekend staat als de slotklim van de wielerklassieker Classica San Sebastian, die Remco vorige week nog heeft gewonnen: de Jaizkibel. Best een leuke klim, maar niks bijzonders tov al ’t moois wat ik de afgelopen 2 decennia al voor/onder de wielen heb gehad. Afvinken en klaar.
Daarna dwars door San Sebastian, om dan via een stukje snelweg (25km) wat afstand te overbruggen. Laat ik ’t erop houden dat ’t eerste uurtje van gisteren stúkken interessanter/leuker was dan dat van vandaag….
Eenmaal uit de drukte volgden verschillen kleine colletjes (600-800mtr hoogte). Leuk, maar niet meer dan dat. Op een van die colletjes gestopt voor een broodlunch, met wat nog over was van gister (genoeg 😀 ).
Na de lunch werd ’t leuker, maar dat skip ik effe, om in te kunnen zoomen op ’t laatste uurtje.
Tijdens een laatste korte drinkpauze viel m’n oog op een rotspartij waar een aantal ”gaten” in zaten. Google verraadde dat ik stond bij een Unesco-site, de grotten van Covalanas waar in ’t gangenstelsel oude rotstekeningen van onze vérre verre voorouders zijn ontdekt.
En dan m’n nieuwe speeltje, een Insta360 X5 360graden-actioncam. Ik heb 3 cameraposities voorbereid op m’n motor, en met de afstandsbediening die op m’n stuur zit kan ik dan opnames starten en stoppen. Vandaag heb ik ze alledrie uitgeprobeerd. M.n. naar de beelden vd positie achterop, op verschillende hoogtes ingesteld, ben ik érg benieuwd. Positie linksvoor op de valbeugel lijkt me ’t stabielste. Die rechts op m’n stuur heeft veel last van turbulentie. De stabilisator corrigeert dat wel allemaal, maar daardoor lijkt m’n stuur enorm te shaken…. Nah ja, ik zie ’t wel als ik terug in NL ben.
De slotklim was supermooi. Zowel qua asfalt, bochten, uitzichten en drukte (geen). En terwijl er appjes over een bockbier-avond op m’n scherm voorbij flitsten, moest ik voor een levend exemplaar van toch zeker 50kg een noodstop maken. ‘T staat op film :D. De beloning boven was er niet minder om, een fantastisch uitzicht over een bergmassief met de Atlantische oceaan/golf van Biskaje op de achtergrond. Top!!!
Na een mooie afdaling kwam Hoznaya in ’t vizier en om kwart over 6 stond ik bij ’t hotel. Engels wordt hier niet/nauwelijks gesproken maar met wat handen- en voetenwerk was ik ’n paar minuten later toch op m’n kamer. Prima kamer met mogelijkheid om m’n nog altijd natte kleding van gisteren te laten drogen. M’n motorbroek/-jas/-handschoenen hadden vandaag al ”aan de lucht” kunnen opdrogen :).
Gedouched en daarna beneden m’n eerste biertje gescoord, maar om te eten moest ik 250mtr verderop in de watermolen van Oscar zijn. O solomillo, maar een beetje erg gezouten. Dan maar wat extra drinken ;).
Na nog 2 afzakkertjes in ’t hotel – en t achterstallige verslag van zondag – lag ik om kwart voor 11 in m’n bedje.
Nos vemos mañana
