Corsica Trip begonnen!
Afgelopen vrijdag (24 april) is onze Corica Trip 2026 van start gegaan. En dat terwijl we hemelsbreed nog ruim 1250 km verwijderd zijn van Bastia. De verklaring hiervoor is eenvoudig; vrijdag hebben we de motoren ingeleverd bij Van Dijk Logistics in Venray. Zij gaan de komende dagen onze raspaardjes vervoeren naar Novarra, in de buurt van Milaan. En dat is meteen ook de luchthaven waar wij binnenkort naartoe vliegen, om van daar uit koers te zetten richting Corsica.
De motoren zijn beladen, onze helmen, pakken, laarsen en handschoenen ingepakt en nu volgen we met veel interesse de airtag om te zien waar alles zich bevindt.
Corsica: Dusseldorf – Navarro – Cavi (dag1)
Lekker vroeg op pad. Om 06:00 vertrokken naar Dusseldorf airport op weg naar Mailand.
Motoren staan klaar in Navarro. Na een kort taxi rit zijn we aangekomen bij van Dijk. Motoren hebben niet lang hoeven te wachten. Omkleden en op weg! Een trip van +/- 200 km naar Calvi. Halverwege bleek de hoofdweg afgesloten. Noodgedwongen bergpassen binnendoor (net breder dan een fietspad).
Laatste kilometers afgekort vanwege de omweg … bleek nog een heerlijke glijweg. Veilig gearriveerd in Cavi. Douchen! En op zoek naar lekker restaurantje. Dadelijk slaap … en morgen weer klaar voor volgende etappe … Corsica here we come!
Corsica: Livorno – Pisa – Bastia (dag2)
Vanochtend lekker vroeg uit de veren en op naar Pisa. De weg ernaartoe was absoluut een heerlijke stuurweg. Perfect om wakker te worden en meteen in de juiste mood te komen. De Strada Statale 1 Via Aurelia (SS1) is echt genieten op de motor.
Even snel gestopt bij Leaning Tower of Pisa. Het gebied was wat lastig toegankelijk, maar een paar Helmut’s wisten gelukkig de weg.
Daarna door naar Livorno voor de ferry. Lekker druk met veel gelijkgestemde motorrijders. Altijd mooi om tussen al die bepakte motoren en enthousiaste vakantieverhalen te staan.
De oversteek duurde zo’n vier uur. Rond 19:30 voeren we Bastia binnen. Daarna nog een klein stukje gereden naar het hotel met een prachtig uitzicht over zee.
Vanavond vroeg naar bed, want morgen wacht de eerste echte dag op het eiland.
Corsica: Bastia – Saint Florent – Calvi (dag 3)
Dat we een heerlijk hotel hadden geboekt was gisteren al duidelijk. En ook het ontbijt voldeed aan dezelfde standaard. Dus met goed gevulde buikjes begon onze eerste dag op Corsica.
De route van vandaag liep “tegen de klok in” naar de noordelijkste punt van Corsica. Was het eerst nog even druk op de weg (het is tenslotte zaterdag), hoe verder we noordwaarts gingen, hoe rustiger het werd.
Toen we daadwerkelijk de Cap Nord bereikten, was het een niet te weerstaan terrasje, waar we onze espresso en andere koffievarianten nuttigden. Het was een setting die niet zou weerstaan in een James Bond of Leonardo di Caprio film.
Via een kustweg met magnifieke vergezichten trokken we verder westwaarts. Her en der werd gestopt voor een foto-momentje of sticker-terror (later te zien in “Corsica the Movie”).
Voor de lunch had de onvolprezen tourguide gekozen voor Saint Florent. Op een idyllisch plein genoten we alledrie van een Ceasar Salade.
Na deze versterking van de innerlijke mens werd de weg in rap tempo vervolgd om uiteindelijk te eindigen in Calvi.
Hier hebben we een hotel in het centrum, inclusief garagebox voor de motoren en op loopafstand tot de haven. Hier werd gedineerd aan zee, met de besneeuwde bergtoppen op de achtergrond.
De oplettende lezer heeft misschien gemerkt dat de auteur van deze berichten wisselt. De reden hiervoor is even logisch als geniaal; dagelijks wordt rond het middaguur gedobbeld. De winnaar heeft vervolgens de eerste keuze in de kamerindeling (we hebben dagelijks een andere indeling qua bedden, kamers, slaapbank, etc.) maar keerzijde is dat deze winnaar ook dit verslag mag produceren.
Na twee dagen Wibo ben ik vandaag uw verslaggever….
A demain!
Post Scriptum
Hahahaha de heren zijn op stap. Komen we langs een nightclub, wil zelfs Wibo naar binnen. Worden we aan de deur netjes geweigerd. Zogenaamd omdat we niet correct gekleed waren.
Corsica: Calvi – Venaco (dag 4)
Met een dag vertraging, agv technische (telefoon) issues bij de schrijver dezes. Moet derhalve ’t verslag opnieuw maken. Dit gebeurt in kleine incrementen, dit bericht wordt dus aangevuld…
Na een goede nacht werden we rond 6 uur in de ochtend gewekt door de donder van overtrekkende onweersbuien. De verwachting was dat deze na 10 uur voorbij zouden zijn getrokken, en dat was ook het geval. Na een goed ontbijt haalden we onze motoren op (stonden elders in de stad in een afgesloten garage) en zetten die voor ’t hotel neer om de spullen erop te laden.
Daarmee doende werden we streng toegesproken door een jong wicht van de gendarmerie en gesommeerd onmiddellijk parkeergeld te betalen. Terwijl PST net deed alsof ie de automaat van euro’s voorzag, pleurden we snel alles erop en maakten we dat we weg kwamen.
Na nog een laatste blik over Calvi draaiden we een kustweg op, die ons langs de noordwestelijke kust van Corsica zou leiden. In potentie een héle mooie weg/route. Ware het niet dat er juist vandaag de Calvi-10-miles of zoiets was, met tientallen lopers die te pas – en voorál – te onpas achter een bocht of een struik plots voor je wielen opdoken. Niet fijn! Daarnaast was ’t ook gewoon een klote hobbelweg met héél slecht asfalt waardoor we na deze vakantie alle drie een bezoek aan de tandarts moeten brengen om weer nieuwe vullingen te laten zetten.
Gelukkig was dit de laatste slechte weg van vandaag, en hebben we daarna héérlijk gereden door mooie valleien, spectaculaire kustgebieden, en buitenaards mooie canyons, rotspartijen en rotsformaties (eentje in de vorm van een tekkel, écht waar!).
Na een uitgebreide tank- en koffiestop werden de laatste meteo-gegevens voor de route erbij gehaald en besloten we de oorspronkelijk geplande route te blijven volgen, van de verwachtte regen onderweg was niet veel meer over en dus draaiden we na de brug over de Porto rechtsaf. Oh garçon, daar hebben we géén spijt van gehad. Deze kustweg slingert zich langs en door prachtig rode rotsformaties, die mooi afsteken tegen de blauwe zee. Schitterend!
Na de lunch vervolgden we onze weg naar het hoogste punt van onze trip op Corsica: de Col de Vergio die met bijna 1500 meter ons hoogste punt op Corsica is (vrijdag staat de Ventoux nog op t programma, die dan met z’n 1910mtr ’t dak van onze reis wordt). De weg er naartoe voerde ons oa door Cargèse en langs de golf van Sagone. Heerlijke wegen, goed asfalt en dus werd er ook lekker gas gegeven.
Dat laatste (gas geven) moest iets minder toen we daadwerkelijk aan de Vergio begonnen. Niet alleen vanwege de bochten (écht wel een aanrader), maar vooral omdat in dit gebied de nodige koeien en varkens uit de vierpotige categorie vrij rond mogen en kúnnen lopen. En dus was waakzaamheid vereist want er steekt zó een familie pulled-porc-in-opleiding de weg over. En hier geldt, zéker voor de wat grotere exemplaren, dat je die niet met 2 man op ’n dag opgegeten krijgt…. (motorrijders snappen dit).
Eenmaal op de top, prachtig uitzicht en daarna een mooie afdaling. Alleen had een van die varkentjes zich stiekem achter een muurtje verstopt en nét toen PSL met een flinke vaart de bocht in dook, schoot ie als een Corsicaans G(uer)rill(a)-varken plots de weg op. Gelukkig schrok hij (of zij?) er net zo van als deze Hemmingway, en paste Babe op ’t laatste moment haar collision-course aan. Pfiew…
Het laatste uur van vandaag doorkruisen we nog een prachtige canyon, die de afgelopen miljoenen jaren is uitgesleten. Prachtig stuwdammetje erin, helemaal prima!
En zo landden we moe maar voldaan in Venaco. Na een paar speciaalbiertjes volgde het slechte nieuws: het restaurant was gesloten, maar de eigenaar had een reservering gemaakt in een restaurant in ’t dorp, op zo’n 10 minuten loopafstand. Helemaal top, alleen was zijn voorgestelde looproute niet bepaald afgestemd op drie wat gezette heren van vér boven de 50, met ook nog wat medische issues. Puffend, hijgend en met ’t zweet tussen de b….
schoven we uiteindelijk aan tafel. Het eten, als ook de bediening, was níks mis mee. Als payback bestelde ik een heerlijk varkensstoofpotje, dát zal ze leren.
Ik sluit af (voor de 2e keer), foto’s worden nog aangevuld. Ik zeg ‘a demain’.
Corsica: Venaco – Porto Vecchio – Sari Solenzara (dag 5)
We lagen er vroeg in en dus ook weer vroeg uit de veren. Na het Franse ontbijtje lacht het zonnetje ons alweer toe. Dat belooft een mooie dag te worden. Op naar Porto-Vecchio.
Wat hier opvalt is hoeveel dieren er los rondlopen in de bergen. Koeien, wilde zwijnen, honden en katten; je moet goed opletten dat het wild niet ineens je pad kruist. PSL kon zo’n lopende schnitzel nog maar nét ontwijken.
Een klein beetje regen onderweg mag de pret natuurlijk niet drukken. Maar echt op de Col de Bavella begint het serieuzer te worden. Niet alleen natter, maar vooral mist. En niet zo’n beetje ook. Het is stapvoets rijden. Voorliggers verdwijnen compleet uit zicht en ondertussen hoop je vooral dat achteropkomend verkeer óns nog wel ziet — een mistachterlicht ontbreekt immers op de motoren.
Onderweg zien we zelfs nog een paar honden die met een kadaver in hun bek over de weg slepen. Na een paar kilometer vinden we eindelijk een klein stoppunt. Onder de wolken door lijkt de zon aan de andere kant alweer te schijnen. Genoeg hoop om toch verder te gaan.
Mooi beeld was ook het stuwmeer. De harde wind (code geel) waaide stevig om ons heen en joeg zelfs lichte golven over het water.
Onderweg weinig tegengekomen voor de lunch, dus we hebben een flink stuk doorgereden. Rond 14:30 uur gestopt in Zonza, een klein bergdorpje waar gelukkig een paar gelegenheden open waren. Daar hebben we genoten van een late lunch.
Nog een klein uurtje rijden te gaan. Een paar lichte regendruppels houden ons niet tegen. Waterbestendige jas aan en vertrekken maar, in de verwachting dat het snel zou opklaren. Helaas bleek het tegendeel waar: het ging alleen maar harder regenen. Dus rustig de berg af, op zoek naar de zon.
Hoe dichter we bij zee komen, hoe verder de temperatuur weer oploopt richting de 25 graden. Zó willen we het natuurlijk.
De locatie waar we vannacht verblijven heeft geen restaurant in de buurt, dus stond er boodschappen doen en kokkerellen op het programma. Het werd uiteindelijk iets culinairs met pasta — hoe verrassend.
We zitten in Sari-Solenzara, een prachtig dorpje tegen de berg aangeplakt met een paar chaletjes en uitzicht op zee.
Na een douche en een geweldige maaltijd 菱 gaan we nu genieten van de avond, het uitzicht, een paar biertjes en ongetwijfeld wat sterke verhalen.
Corsica: Solenzara – zuidpunt – Venaco (dag 6)
Vanochtend vertrokken we met lege maag”jes” omdat we hier op ’t vakantiepark geen ontbijt erbij hebben. De route van vandaag is rond de 240 km, maar over wat grotere wegen, dus met 5 uurtje rijden zouden we weer in Venaco moeten zijn.
Rond half 9 lieten we ons huisje met zeezicht achter ons en onder een nagenoeg onbewolkte hemel reden we zuidwaarts met aangename temperaturen (zo’n 22 graden bij vertrek).
Al na een km of 5 kon ’t anker al weer uit en stopten we aan een strandtentje waar we van een eenvoudig ontbijtje genoten. En omdat de motoren met de achterwielen bíjna al in zee stonden, hebben we er ook een foto- en Droneyshoot van gemaakt.
Vervolgens op weg naar Porto Vecchio en naar de zuidpunt van Corsica. De wegen waren mooi en goed al was de harde wind niet prettig tijdens ’t rijden (ook niet als we stil stonden, trouwens).
Eenmaal op de zuidpunt hadden we een mooi zicht op de zeestraat die Corsica van Sardinië (in de verte zichtbaar) scheidt.
Eenmaal weer onderweg in noordelijke richting volgde het aantal pasje en colletjes elkaar in hoog tempo op.
Overeenkomende eigenschap: lekkere motorwegen met over ’t algemeen goed asfalt. Combineer dat met relatief weinig verkeer en aangename weersomstandigheden, en alle ingrediënten voor een heerlijk dagje rijplezier zijn aanwezig.
Het schoot lekker op, en omdat we tijd zát hadden stopten we nog bij een héle beroemde brug, tenminste volgens de daar aanwezige verslaggever.
Ook in Bastellica werd even halt gehouden bij een bijzonder standbeeld van Sampiero Corso, een Corsicaanse ridder die in de 16e eeuw een frans-turkse vloot aanvoerde om Corsica te bevrijden van de Genuezen (iets wat slechts te delen is gelukt). Hij wordt op Corsica als een held gevierd en zijn standbeeld staat hier in zijn geboortedorp.
Hierna vlot richting ons hotel in Veneco waar we rond half 4 arriveerden.
De oplettende lezer heeft iets gemist, en dat klopt: wij ook! Op de hele route die we sinds 12 uur hebben gevolgd, lag nog niet één gelegenheid waar we konden lunchen. In Venaco zelf ook niks meer gevonden. Gelukkig was de hotelier bereid om een charcutterie-schotel met gebakken broodjes te verzorgen. Iets wat normaal niet mogelijk is, aangezien hij alleen in logies en ontbijt voorziet en geen restaurant heeft. Het hele verhaal is te lang om hier te plaatsen.
Maar zoals gezegd was hij erg spraakzaam en behulpzaam. En dat brengt me (en ook Wim en PST) tot een opvallende constatering, al vanaf de eerste dag op ’t eiland: de mensen zijn hier on-frans vriendelijk, behulpzaam én spreken zónder morren gewoon Engels.
En met deze constatering sluit ik af omdat we naar ’t restaurant gaan lopen (maar dan langs de grote weg) en zeg ik: a demain.
Corsica: Venaco – Bastia – Toulon (dag 7)
De een heeft geluk in het spel, de ander in de liefde. En zo gebeurde het dat op de dag dat er qua kamerindeling niets te winnen was, ondergetekende won met dobbelen. Vandaar dit verslag van uw “razende reporter vanaf Corsica”.
Na een wederom prima nacht in Hotel U Frascone, gevolgd door een typisch Frans ontbijtje, werden om 9 uur de twee motoren gestart. Ja, u leest het goed; Wibo had een alleszins verstandig besluit genomen om vandaag te kiezen voor een afkorting. Dus waren er nog maar twee…
Hoewel het in de nacht had geregend droogde de wegen snel op. En op een verschrikkelijk slecht stuk weg na, met stroompjes water, kiezel, enorme gaten in het wegdek en enge haarspeldbochten, genoten we van de laatste dag op Corsica.
We werden zelfs getrakteerd op een heerlijk kopje koffie, ergens in een afgelegen dorpje. Met al mijn charmes, en een mengelmoes van Italiaans en Frans (althans dat denk ik zelf) plaatste ik de order. Beleefd verzocht de dame mij toch vooral Engels te praten, want ze begreep mij nauwelijks.
Dat genieten breidde zich nog verder uit toen we eenmaal de D71 onder onze wielen hadden. Het feit dat ik het wegnummer heb onthouden zegt al genoeg. Wanneer je PSL vraagt over welke col hij 4 jaar, 2 maanden, 6 weken en 9 dagen geleden gereden heeft weet hij dat feilloos. Maar ik vergeet dat meteen, met als uitzondering dus deze D71. Wat een heerlijk weg, waarbij de bochten eindeloos en ontelbaar waren. Al was het regelmatig oppassen geblazen voor koeien, geiten en honden die het asfalt als lounchebed gebruiken.
Wibo was ondertussen via zijn afkorting al begonnen aan het Asco dal. Het Asco dal is doodlopend en dat betekent per definitie dat ik dergelijke wegen niet opneem in de routeplanning. Na de goede ervaring met het Malta dal (zie een van mijn vorige reizen), en de louter positieve berichten online werd voor dit Asco dal dus een uitzondering gemaakt. En dat was terecht. Wat een fenomenaal mooie omgeving; hoge besneeuwde toppen flankeren een dal waardoorheen een woeste rivier loopt. En dat gereden bij een stralend zonnetje!
Helemaal op het einde van het dal lag “Le Chalet” (jaja, over die naam is nagedacht) waar we gezamenlijk geluncht hebben.
Zoal eerder vermeld was het dal doodlopende dus diezelfde heerlijke route mochten we nogmaals rijden, nu in tegenovergestelde richting.
Eenmaal beneden werd nog getankt en gefaxt, waarna we over grotere wegen koers zetten naar Bastia.
En daar, op een bouwkavel, gezeten op een rotsblok schrijf ik nu dit verslag, in afwachting van de veerboot die ons vannacht terug naar het Europese vaste land mag brengen. Morgenochtend start de terugreis vanuit Toulon, en zal ik nog eenmaal met weemoed mij omdraaien, over de zee turen en terugdenken aan het schitterende eiland Corsica. Het heeft werkelijk alle verwachtingen waargemaakt en/of overtroffen.
Voor nu, a demain!
Corsica: Toulon -Gorge du Verdon – Montbrun-les-Bains (dag 8)
Vanochtend werden we héééél vroeg (zo rond half 6) gewekt door de omroepinstallatie van onze ferry naar Toulon. Geen idee wat de jongedame allemaal verteld heeft, zowel ’t Frans, Italiaans áls Engels was niet te verstaan (bedenk je bij dat laatste een Italiaanse variant van Crabtree uit Allo Allo).
Enfin, nadat we de hut hadden verlaten (wonderbaarlijk goed geslapen alledrie) en onze motoren weer rijklaar hadden gemaakt, reden we uiteindelijk even voor 7 de kade van Toulon op.
Het was deze keer de eerste keer in de geschiedenis van Subbedeius Motortours dat de routes zijn gemaakt door een stagiair. Daar waar Peter ST normaal de reisleider is, was Peter SL aangewezen om de laatste 3 etappes huiswaarts over ’t Franse vasteland vorm te geven, en dan ook maar meteen als voorrijder te fungeren.
De route die de stagiair had uitgestippeld voerde over de snelweg naar Draguignan, om van daaruit via vlotte doorgaande wegen naar de Gorge du Verdon te rijden. Die te doorkruisen (aan de zuidkant van west naar oost, om via de noordkant terug te rijden. Een lus van zo’n 100km). Daarna zouden we via doorlopende (vooral D-wegen) richting de voet van de Mont Ventoux rijden.
Zouden….
We hadden afgesproken dat we eerst een stuk peage zouden rijden en dan daar bij een Aire rond 8-en zouden ontbijten. Zo gezegd zo gedaan. Helaas bereikte PST hier slecht nieuws, waardoor Peter zich genoodzaakt zag om de reis per direct af te breken en zsm huiswaarts te keren. Sterkte vrundj!
Met toch een raar gevoel vervolgden Wibo en PSL de geplande route. Na een vlotte en mooie aanloop werd rond 10 uur de Gorge bereikt.
Samengevat: ge-wel-dig!!!
Een door een klein riviertje uitgesleten (grand) canyon, met schilderachtige rotswanden van honderden meters diepte en daaromheen geweldig aangelegde (motor)wegen met goed asfalt en vele uitzichtspunten om dit natuurfenomeen te kunnen bewonderen. Ik had gedacht om in 2 uurtjes ”rond” te zijn, nouuuuu….. da was nie
Véle fotostops verder vonden we op ’t eind van onze rondrit een geschikte (verlate) lunchplek, waar we twee heerlijke maaltijdsalades bestelden. Ikzelf had een salade périgourdine (met eendenborstfilet en spiermaag vd kip!. Maar ’t was écht verrukkelijk ).
Met goed gevulde maagjes begonnen we aan het derde deel van vandaag, de transfer van Verdon naar de Ventoux, wederom vooral over goed doorgaande D-wegen. Helaas werden we toen wel geconfronteerd met ”wat” nattigheid van boven, iets wat deze dagen in geheel west-europa wel een dingetje is, en waar we komende dagen waarschijnlijk ook nog wel mee te maken gaan krijgen. We hadden echter geluk. Na een eerste bui en ’n tankstop bij een (overdekt!) tankstation, liep onze route precies tussen en achter de hevigste buien door/aan. En zo zijn we uiteindelijk droog (maar wel koud) aangekomen in Montbrun-les-Bains waar onze stagiair een appartementje had geboekt. Een dorpje aan de oostkant van de Ventoux, een km of 6 ten noorden van Sault. Prima lokatie, alleen iets minder ingericht op rondreizende motards (geen handdoeken en bedden moesten we eerst nog zelf opmaken). Maar los daarvan een zeer ruim appt met 3 slaapkamers en van alle gemakken voorzien.
Na de douche ’t dorp in en ’t was op hemelvaartsdag toch wel een uitdaging om een eetgelegenheid te vinden. Uiteindelijk doorverwezen naar pizzeria La Tentation. En nadat ons eerst met handen en voeten was uitgelegd dat ze vol zaten (óók!), konden we wel pizza meenemen om in ’t appt op te eten. Er ontstond een ingewikkeld gesprek in Frans/Engels over welke pizza en vooral welk bier we mee wilden nemen, tótdat de jongedame in onvervalst Hollands vroeg ”zijn jullie soms Nederlands?”. Nou, dat maakte het bestellen ineens een stúk eenvoudiger
Na een eerste lokale pilsje op ’t terras, tijdens ’t wachten, hebben we op ’t appt twee héérlijke pizza’s en een paar lekkere biertjes weggewerkt. Een aanrader om hier te gaan eten cq af te halen! (mocht je in de buurt zijn, uiteraard)
Vervolgens hebben Wibo en ondergetekende de opties voor de komende dagen doorgesproken, mede rekening gehouden met én de natte weersvoorspellingen voor de komende dagen, én met ’t feit dat de Ventoux pas morgen vanaf de oostzijde bereikbaar wordt (waar wij zijn) maar dat de westelijke afdaling nog niet mogelijk is. En daarbij is de ventoux in slechte omstandheden geen pretje om te rijden. Dus: we gaan ook retour NL, en we zien morgen wel hoe, wat, en tot hoe ver.
Ik zeg a demain (en de foto’s van vandaag voeg ik morgen toe)
Corsica: Montbrun-les-Bains – Dijon – Thuis (dagen 9 en 10)
Uiteraard resteert nog één verslag, die de thuisreis van Wim en PSL weergeeft.
Zoals al eerder vermeld was PST al eerder huiswaarts gereden. Wim en ik zouden de ochtend afwachten (met name ’t weer) en op basis daarvan besluiten te nemen. Welnu, de Mont Ventoux werd door dikke donkergrijze wolken aan ’t zicht onttrokken en ook de buienradar beloofde weinig goeds. Dus: De la Nesque en de Ventoux werden vervangen door een geïmproviseerde route binnendoor naar Valence, om van daaruit de Pèage op te gaan.
Vervolgens was ’t aan PSL om ons tussen de talrijke buien door te loodsen. Soms even wachten/schuilen bij een tankstation, dan weer effe wat sneller om zo de meeste druppels cq hagel te ontlopen. En ik moet zeggen, dat dat aardig is gelukt.
De route liep noodgedwongen ten oosten van Lyon (tunnel A6 was dicht) en aangezien de luchten in de richting van Bourg-en-Bresse er beter uitzagen dan in de noordwestelijke richting, werd voor de A42 gekozen. Na kort overleg besloten we in eerste instantie naar B-en-B te rijden en daar te kijken of we nog door wilden gaan. Een blikje Red Bull geeft letterlijk vleugels, en zo knalden we onder een lekker zonnetje zelfs helemaal door tot Dijon alwaar ik een kamer bij de B&B-keten had geboekt (een bij PST en mezelf bekende keten met goede kamers, lage prijzen, redelijk goed ontbijt énnnn, een afgesloten parkeerterrein).
Na de douche zijn we ertegenover gaan eten bij Uni Buffet. Een Aziatische vreetschuur in buffetvorm, all you can eat, incl karaoke-optredens en bezorgrobots. Een aparte ervaring maar wel zéér lekker allemaal! Een aanrader.
De dag erna eerst goed ontbeten en daarna in goede weersomstandigheden weer de pèage opgezocht om in sneltreinvaart richting Nancy te rijden. Het was niet druk op de weg, dus dat schoot lekker op en zo lieten we al voor 11 uur de peage achter ons. We besloten om door te rijden tot Capellen om daar te lunchen, maar agv een ongeval was de snelweg in Luxemburg afgesloten. Via een andere route (A13) reden we België binnen waar we weer een boulangerie opzochten voor twee heerlijke broodjes en goede koffie/thee. En zo begonnen we aan de laatste stint van 200km die ons rond de klok van 4 weer op Nederlandse bodem deed belanden.
Een vlotte thuisreis van bij elkaar zo’n 1100km, verdeeld over etappes van 515 en 580 km. En daarmee sluit ik de verslagen van ons Corsica-avontuur af. @Peter en Wim, dank jullie wel voor 10 dagen onvervalst motorplezier en voor de gezelligheid. En Peet ook zeer bedankt voor de prima organisatie en de mooie routes. Tot een volgende Subbedieus-motortrip.